اوښــكــه

غزل

داڅه له خوبه نه وه اوهم له ځانه نه وه

جانانه داخبره دومره ارزانه نه وه

زړګوټى څومره زاره ترکى ستاله غمه چوي

اخر جونګړه وه دامينه وه څه ورانه نه وه

ماخوڅه اور درته په لپه کي راوړى نه وو

غريبه مينه وه فقيره وه څه خانه  نه وه

يوڅه ساده مي ډيره سپيڅلې درنه صاف غوښتله

ځواب دنه وو يادهو وودومره ګرانه نه وه

ماويل نجلوټې ده خوهسي بي په زړه ورسمه

سخته مرګوني وه بس مينه وه اسانه نه وه

ډيره سپيڅلي وه بس ښکلې وه داعي ترښکلو

راضي که نه ښه وه شکردى پښمانه نه وه

هلمند

لښکرګاه

١١:٤٠

بجې

١٦؛١٠؛٨٦

دا کاڼي دا کوڅې محمد اسلام ارماني دا چې راوريږي تل زما په سر دا کاڼي دې رانۀ شي د چا په سر قتل د تيرو ئې کړو ثابت په ما بيا ئي مې مقتل ته د رڼا په سر شکر چې د مينې دې مجرم کړمه زه خو له سر تير يمه د تا په سر کرښې په تندي ئې ګونجې ګونجې دي چا ورته څه وئېلي دي زما په سر چا چې خپل ضمير غلام د بل کړلو لويږي به ملګرو خامخا په سر نه شم شپې ته ورځ وئېلے نه شمه پرې کۀ مې کړي ژبه څوک رسا په سر وايه چې څه وائې خپل اختيار دې دے تاسره به څوک رسوي دا په سر حسنه بس دے ما پسې راګوره مه پاتې شو له مانه وطن ستا په سر غمه ! ارماني يم تا ووړے شمه خېر دے که درنيږي بوج زما په سر ٢ ستا د يو مسکي نظر کتو ته فکر وړے يم زه د خپل زړګي دې درزيدو ته فکر وړے يم اور دې د ښائيست په مخ لمبې د حسن بلې کړې زه خو ستا د زلفو دې لوګو ته فکر وړے يم ما چې به رحصت د جدائۍ له تا نه اخستو ستا هغې وړو وړو سلګو ته فکر وړے يم نه وائې په ژبه د خپل زړۀ خبرې نه وائې خدائېګو ستا دې شونډو رپيدو ته فکر وړے يم کاڼي راپسې رغړي چې کوم خوا ته روان يمه اے قسمته ستا اودۀ کيدو ته فکر وړے يم نه پوهيږم اے مينې دا کوم مقام ته راغلمه زه د خپل ګريوان شلو ټوټو ته فکر وړے يم هر ساعت په دې تمه کې اوسې چې راځي به نن اے ارماني ستا دې تلوسو ته فکر وړے يم ٣ ډيوې مې بلې کړې د خوږ زړه د زخمونو په سر شپې روڼوومه د ښائيسته ښائيسته يادونو په سر نن ئې په سترګو کې څه اووې زه پرې پوهـ نه شومه تسلي زړه له ورکووم د ګومانونو په سر ژوند به پخپله رنګينو سره شي غاړه غټۍ سختې زغمي خلق مدام د اوميدونو په سر تئيرې د زلفو ګورې ګورې کړه وريځ راوله زه په باران پسې لوغړيږمه د غرونو په سر د ليونو لارې کږي وي خو منزل ته رسي په ازغو پښې ږدي ځي ورخيژي د شپلونو په سر وائي به خېر دے چې څه وائي نن دې ټول اووائي بې لوظه عمر تېروي تل د لوظونو په سر دا څه سبب دے خواله راشي خو خبرې نه کړي په مزکه راکاږي څو کرښې د نوکونو په سر ٤ زه ستا په مخ د اوښکو سپين رخسار ته نه شم کتے ددې سپيرۀ ګلشن سپيرۀ بهار ته نه شم کتے دا څه راتل شول انتظار د دار په سر اوختو بس دے په طمع د راتلو دې لار ته نه شم کتے څومره مستۍ دي ميکده کې خنداګانې کيږي صبر مې لوټ شو د پيالو کړنګار ته نه شم کتے وخت رانه غواړي تقاضې د ژوندون نوې نوې نور ستا د زلفو الوول خامار ته نه شم کتے په ملا خو نيم شوم نور مې څه له رنځوۍ زخمونو زه خو اوس ړوند يمه خپل يو پرهار ته نه شم کتے دا چې وراتۀ شول اؤ ورتيږي انتقام د څه دے د محتسب د ستم دې انګار ته نه شم کتے اوس دې مثال دومره نازک شو لکه نرمه شيشه د بنګړو بار شوې زه خو نور دې بار ته نه شم کتے سترګې په بډه کړم که حق اووايم څه اووايم بې لوظه ستا دې کاغذي روزګار ته نه شم کتے ارماني ځان ته ډېر ډېر اوګورم خندا راشي د خپل ريښې ريښې ګرېوان يو تار ته نه شم کتے ٥ زړګيه لارې درته ټولې د ازغو ډکې دي خېر دے مزل کوه مزلې د سختو ډکې دي اے ليونو فکرونو لاس مې له ګريوان اوباسۍ کوڅې د يار دلته د ډېرو ليونو ډکې دي بڅري نولي اور په زړونو لګوي له قصده د ښکلې پيغلې سپينې ليچې د بنګړو ډکې دي هسې د لرې نه هم واورم چې خبرې د چا خواږه خواږه وي خو دا ډيرې د خوږو ډکې دي ارماني څوک دي چې په زړونو پټۍ کيږدي چاله دلته سينې دهرمئين د اسويلو ډکې دي ٦ دا رنګونه چې زيړيږي کرښې کرښې هر جبين دے دا لا څه رنګې سپرلے دے دا لا کوم قسم تسکين دے مونږ پرې خپلې وينې توئې کړې قربانۍ مو ډيرې ورکړې خو چمن ښيرازه نه شو دلته هر مالي ګل چين دے که له ډيرو مجبورو نه په خلۀ هيڅ وئيلے نه شم خو وريځ چې وي اسمان کې داسې نه وايم چې شين دے زمانې ستا په نظر کې چې لمن مې پاکه نه شوه بيا خو دا سوده دروغ دي چې څوک وائي قام ائين دے مونږ په خپلو مټو ټينګ يو د چا لافو پسې نه ځو ستا په سر باندې خپل سر ږدو دا زمونږه پوخ يقين دے ارماني ياران خبر کړه چې مظلوم باندې ننګ اوکړي دا بمونه چې پرې اوري يو ويت نام بل فلسطين دے ٧ پښې کۀ مې ستړې شوې جذبو منزل ته لار لږه ده زه چې بائېنلۍ حوصلو منزل ته لار لږه ده زړه به پخپله د شپې اوچوي سپين سبا به راشي اے زما اوښکو پښتنو منزل ته لار لږه ده د حق اذان ته اوس غوږ کيږدۍ همسفر ملګرو ستم زپلو ليونو منزل ته لار لږه ده تاسو پراتۀ به ئېۍ ترڅو په خزانو د وطن اے ښامارانو غلچکو منزل ته لار لږه ده ارماني وايي دې خواږه خواږه پروا نشته دے حساب به کيږي د ترخو منزل ته لار لږه ده

هغه ته مي هروخت دزړه ويني خوړلې!  

هغه ته به مې هروخت دزړه ويني خوړلې دده چوپتيابه دحده زيات زورولم.دزړه وايم هيڅ مې دده په دې حالت باندي زړه اوبه نه څښلې،هروخت مې غوښتل چې ګل مې خوشاله وساتم اوهميشه يې دخنداسره ميلمه وونيم مګرماته هغه رمزنه معلوميدي چې دى مې پري  خوشاله ساتلې واي .هغه به هميشه ديارانې په يادونوكې دزماني غمونوته غاړه وركړي وه ،اوجنون دنړى ټول كائينات به يې ترفكراوخيال هر ه لحظه تيروله .هميشه به دومره نشه ووچې تابه ويل چې دخيام دخم څه يې تازه يوسركې جام نوش كړي دې .هروخت به يې ديوه غريب سوچ اوتخيل لمن  نيولې وه،اوپركت زنګنونوبه يې هروخت ديوه خروار خيالونو ډك سرايښې و،اودزړه دوينوڅه به يې ډكه پياله دښكلاپه يادكې ترستوني تيروله.هغه بل څوك نه و زمايودرازونوشريك ملګرى (عاصم)وو،مابه دى هركله ځوروي خوپه دې ورځوكې دملنډونه لويدلي  وو،.ماورته ږغ كړه چې عاصمه !عاصم به دخماردخم په تمه معلوميدي اوپه يوه مغرور اوازبه يې وويل څه وائې ؟زمايې په دي حالت ډيرو دردونوچيغې وهلې اووجدان به مې ترهرڅه زيات زورولم.كله چې به زيات پري ودرديدم چې ته اوس څه بلاوهلي يې ؟عاصم به هيڅ هم نه ويله بس يوه جمله يې زده وه چې :تاسوانسانيت ته راسي !تاسوژوندته راسي  !ژوندمه بدرنګه كوي اوكه غواړي چې ديوه درده څه موخونداخستى وي نومينه وكړي ،زه كه څه هم نه مين وم اونه هم په مينې باندي پوهيدم چې داڅنګه اوداڅنګه كيږې خوبياهم دې خبرې راباندي يوه لړزه راوسته .نن ترهري بلي ورځې عاصم نوى نوى نوښتونه كول ماته هم داټوله كارونه نن په زړه پوري وه.نن مې يوه بله صحنه هم په سترګوسوله واقعآّ دعاصم هركارډيردردونكي و خودغه كاريې زه يوډول حيران كړم اونورمې هم دعاصم په كارونو زړه راغي چې ګواكې دې هلك ته خويوڅه فهم ښه دي په دې چې ده به هم كله كله داسې كارونه كول چې ليدونكې ته به يې ډيرسوالونه په ذهن كې پريښودل .تيره ورځ مازديګرمهال مي چې دډيرومنډو ترنډو وروسته عاصم په يوه ليري شپتله كې پيداكړ،كله چې يې     ترڅنګ كښينستم عاصم راته په يوه نابلده انداز وكتله نوريې څه ونه ويل يوه سپينه ټوټه يې دكاغذ په لاس كې وه اودلاس په ګوتويې داسې لمسوي  لكه چې څوك ديوه ماشوم معصومې اوښكې له مخه پاكوي .حيرانتياپه لاره مې دعاصم دي عمل يوه بله حيرانونكې صحنه پريښوده ،دده نه مې په دي اړه ځكه څه ونه پوښتل  چې ده به دهري خبري ځواب ډير وروسته راكوي .لنډه داچې دعاصم هره خبره اوهركارزمالپاره يونوي سوال اويوه لړزونكى خبره وه .ترډيره وخته مې هيڅ نه ويل خو!اخرمې هرڅه ترپيمانې زيات سول.دبلګې په ډول دعاصم يوګړې ژړااوبل ګړي نيمه خنداداسې يوڅه وه چې هميشه به يې اوښكوته هغه لاره چې ترګريوانه پوري تللې وه پاته وه اوددي لاري به پرهغه زړه توئيدي چې يوچاورته دمينې په تناره كې سوزولى و،خوددي اوبودمه به ترڅودقيقوزياته نه وه .زمالپاره دعاصم داډول حالت يوه لويه لانجه وه اوترټولودرنه خبره به راته داوه هركله به عاصم راته دمينې اونوي ژوندخبري كولې ،رښتياوايم ددي خبروپه لړكې به په ماباندي سرګرځيدي . پسله دري ورځوبيايوه ورځ مازديګرمهال دعاصم دليدولوپه خاطر له كلې دهغه پټې په لوري چې هروخت به عاصم دخيال دنړۍ سره په دي پټى كې غرق  تللم چې دګودرپركوڅه مې لاره خپله كړه كه څه هم مازديګرووخوپيغلې بياهم په ګودرنه وې ډيري يوه نوككه پيغله چې تازه يې سره اننګې ترځوانې پوري فناه وروړي وه ښكاره سوه نن مې هغه غښتلې وجدان هم څه نه راته ويله ډيره مې حياتللي وه دي ښكلي نجلۍ ته مې دري ځله په تكرارسره وكتل مګرزړه مې څلورم ځل هم دې ښكلې ته دكتلواراده درلوده ،خودحمزه بابايوبيت راته يادسو:

ګوري چې نه ګورمه اوكه ګورم نونه ګوري بيا

زماپه دين ترهري مينې داسې مينه خوندكوي

دزړه مالك ديوه طرفه نه ومه ځوره ولي ،دي نجلۍ هم له سترګوداراته الهاميدله چې زه درسره مينه لرم تري روان سوم خو ددي ځايه دعاصم يوه عادت راسره ملګري وكړه چې بس دلته دي ګودرته نوركښينم اودي اوبوته هره لحظه لپه وركړم ترڅودهغه نجلې مخ ته دلمسولويوه لاره پيداكړم .نورمې ددي نړ ۍ دهرچا درد ته يوه

لحظه غمشريكې وركړه اوعاصم مې دده ترځان زيات وپيژندي  

ليكوال :محمدالياس داعې

۱۹\۰۷\۰۷

ښکلاڅه ده ؟

دښکلاپه ښارورګډسوم

محبت دښارباچاه وو

ملکه دښاروه مينه

سپه سالارد ددي ښارعشق و

دمجنون په نوم يوواټ دى

دليلاماڼۍ په کي ده

هغه لوي ظالم دي يادسي

دابيلتون کرغيړن ښيم

هغه هلته رازړيږي

اوبس هيڅ خطريې نسته

يودوکان ته چي ورتاوشوم

دوکانداره يې مسکاوه

په مسکا مسکايې وويل ګرانه څه څه دي په کاردې

ماويل دادښکلاښاردى

دلته ټول شيان په کاردې

مادسترګوتپوس وکړ

دې ويل درې رنګه خوشته دې

ماويل خړي سترګې راکړه

اوداسرې شونډي راواخله

داښايسته زنه په څوده ؟

داوړوکى خال هم راکړه

دښکلايوسيټ مي واخست راروان شوم

هلته څه عجب قانون وو

چي به ژوندجوړه جوړه وي

دګلاب خواکي بلبل وودريدې خواکې بوراوه

اوغاټول دبڼ اميروو

ارغوان نرګس يې دواړه معاوينين وه

دنسيم دکورپه خواکي

دشبنم بنګله ولاړه

دشفق اوسپوږمۍ کورهم څنګ په څنګه وو

هلته عشق دښارواکداروو

هيڅ غمازورتللى نه سو

نوردهرچاپرمخ خلاص وه يوبيلتون ورتللى نه سو

هلته مينه ملکه وه اوپه مينه مينه ژوندوو

86\05\10

نصيراحمد

لښکرګاه

ايادي ته دوستي وايې ؟                                                            

ايله بيله ديوه سيندوينونه مويتيم ګريوانونه  نه وه خلاص سوي چې وړمه ورځ يې بيا٣٠ ميندي بوري کړلي.دوستانوزه نه بايد داغميزه نوره راوسپړم .خودومره بايد ووايم چې داوژنې اودولسي خلګو وژنه موږپه هغه ورځ په ځان ومنله ،چې په لمړي ورځ مو دځان دوست پردي وټاکه

تاسوبه ضرور خبر ياست چې اوسمهال په سيمه کي نړېوال ځواکونه ميشت دى او وخت ناوخت په دي لټه چې ګواکې القاعده اوطالبان به لټوو په بيلابيلوسيموکې پلټنې کوي

خوداچې  ښامارلاخبرنه وې اوترخپلى بي رحمه اوکرغيړنې سيني يې په لسګونو يتيمان ،ښځې ،ماشومان ،لاندي کړي وي .دروزګان دواده دلمړې بمباردنه يې چې په لسګونوښځې اوماشومان يې دارمانجن زوم اوناوکې په شمول ووژله  که راوشميروبياتر نن پوري دې سوله ساتوځواکونوبل څوک دالقاعدي اوطالب په وژلي دي ؟هغه کرغيړن بمبارد دادي نن دښکلو وطن هلمند ته لاره ومندله اوهره ورځ يي اورو چې نن ايساف اوپرون ايتلاف دومره ملکې کسان په سنګين اوموسې قلعه کې ووژله .داپه هدف اوداپه کومه ستراتيژي باندي منونکې عمل دې.داخبري دنړي دهرزبرځواک ترغوږوڅو څوځله ورسيدې، خوچاپري غوږهم ونه ګروې ،زه دصحني شاهديمه چې دولسې خلګوچغي اوبغاري په دې ډول چې (دخداي په خاطر دملګروملتونوقواوي اودبشرحقوق دي ته وايې ؟دابمبارونه يواځې ولسې کسان وژني زموږ اولادونه  اوزموږ څاروي ،ددوي وژنې لکه چې آزارنه لري ؟)داچغي هم دافغانستان جمهور رئس حامد کرزې اوټولي نړې واوريدي،خو……………

زه نه پوهيږم چې ولي ؟ اياداولس دولت اودولت يې لکه چې  خوله نه لري؟

دزړه دسرټپ مو همداسي تازه تازه لاورپسې نورهم شوړيږي .

ددي مياشتى په لمړيوکې ستاسو به په يادوې چې  په سنګين ولسوالي باندي دبمبارد له وجهې زموږدولس تر٤٠ زيات بي ګناه کسان ووژل سوه ،زه چې په  هلمندولايت ديوي سيميز راديو(سلام وطندار)خبريال يم اوتربل چاپه امنتي پيښوتريوي اندازي پوري ژرخبريږم ،داسي ورځ به نه وي  چې ددي ولايت نه دي د  مرګ اوژونلي ،بمباريو،خبرونه دي نه تر لاسه کيږي.

دي ته خوهيڅ ملت ،قوميت ،اوهيڅ دين ددوستي په نامه نوم ورکوي.اوکله چې څوک داډول کړنې په تکرار سره ووينې ،نويوډول سوال ورته پيداکېږي .....؟

درښتنو افغانانوبه يو وخت داخبره دتل پاته ياداښتونونه وه چي کله به افغانستان ته دملګروملتونوسوله ساتي شين خولي عساکر راسي،ښه وايې چي موږ يې راتګ غوښتي خولکه چي خير راڅخه هيرسوي وو که چيري مړينه ،وژنه ،ژوبله په دي ډول روانه وي تاسوڅه فکرکوي ،آيادې اولس ته به نوردا وبوکنډول دوينوپه کنډول نه وي بدل سوي؟زه خوپه دې فکريم چي اوس مهال لاتريوي لاري دتللووخت لرو،خداي ناخسته داسي نسي چي بيابه په همدي پسي لاهويوواوددي سيندپه ساحل کي مونورسترګي بندي وي اودليدوپه لاره يي ژونداوساه دلاسه ورکړو،افغان دولت هم ځان دآس په بګۍ کي پرخوب اچولي دي اونه غواړي چي خپل زرين خوب ددي اولس په مرګ اوژوبلې دلاسه ورکړي ،اي ګرانه اولسه !آياتاسوملامت ياست چي دورځي موپه رڼاورځ خلګ بمباروي اوبل مودشپي له لوري په يوه خبيث نوم چي جاسوس د ي اوافغان باعزته اولس يي نوم په مرګ اوژونددواړونه مني پري ايږدي اودحلال په لوري يي روانه وي ،آيادااولس دپاڼ اوپړانګ ترمنځ نه دى؟آي دحقوقوټيکه دارانواودنړيوالي ټولني زړه سواندو،زه خووايم چي نورددي اولس لپاره داډول سوزول اودردولو په ليست کي ځاي نسته ،نوريي له دې درده راوباسى اوتاسوپه خپل ټول وس اوتوان له دې خلګونه مرګ اوژوبله واخلۍ ودهرڅه په ځاي مينه اواولفت ورکړۍ ،کنه نوبيابه هرڅه له ورخه تيروي اوددي ټپ رغيدل اودناسورله بستره پورته کيدل اوددردپه توره شپه کي په دوي مينه کول هم يوه لويه جفاده اوداهم ومنې چي په هغه صورت کي بيامينه نه درسره کوي اوهغه متل دى چي وايي هلته به اوبه له ورخه تيري وي  

   يواځي ستالپاره...........

دهغه چا زړه چي تراوسه پوري  لادوصال اودبيلتون ترميان ديوه شکيدلي ګلغوټي غوندي دنفس ختلوپه حال کي دى  او ترپکي وهي ،زورور خداي ته معلومه ده چي هغوي څومره  توده ازسوځونکي دساندو او اوښکوپروريښمين پالنګ تړلي مينه  درلوده ؟هغوي ته يوازي  هره  ورځ دميني پرتاوده نغري  دکباب زړه نه ،يوسوځونکي داغ  کوګل پاته وو،دوي يوازي يوبل ته په سترګوکي خپله مينه ورکول اودزړه پوخچي يي پلټلې ،زه په دې ځاې کې څوک نه ملامت کوم ،دادرښتني مينې هوس دي ،داهغه مينه ده چي دګرمۍ نه دچاډډي سوځوي ،زړه په کي داغ موندلي دي ،دعقل دواک نه داخبره هيره ده،چه ګواکي سکون په چاکې دې ؟

­_زه دمبالغي څه يولفظ هم نه وايم خودومره اورينه مينه مي  تراوسه په نازنين غوندي رومان ناول کي نه وه  لوستلې خير دي په هرصورت ،

يوڅه بايدپه زغرده ووايم، چي داسي مينې هرګززړيده نلري ،ددي مينې ليکلي پيغامونه به ،دخلقت دنړې ترانتهاپوري هم دعاشق دزړه تورې تمام نکړې ،بلکي لانورتورې به هم  وزىږوې،پراوربه اورتوې کړي ،پرعشق به مينه .دومره به ديوه څارونکي په څيردرته ووايم چي:هره لوبه دځان هيرولري اوهرميدان يوڅوک ګټونکي لري ،خودي مينانو داسي ميدان ته دلوبي چلنج ورکړي چي زه يى په دې شاوخواکي به غيرله دوي نه بل داسي يونه وينمه ،

ليکوونکې:محمدالياس(داعي)  

   ١٥\  ٣\  ١٣٨٦

صفيه حليم

ګلابي چاى

اوس مې  اورېدلي  دي، چي دلته په وطن كي د چايو په پاڼو كي وينه ګډوي. دا معلومه نه ده، چي د څه شي وينه ده. كه د انسان وي، نو خير هغه خو له پخوا راهيسي هم ده، په يوه نه، په يوه ډول موږ د يوه ويني ګډوي.

نو د چايو دا كيسه راته لږه نوې معلومه شوه، د چايو د رنګ د ګلابي كولو لپاره موږ څومره زيار ايستلى دى.

څو كاله كېږي، چي له لندن كي د رامبيل په كور كي د قوالۍ يو مجلس جوړ شوى و، هغه ډېر صوفيانه طبيعت لري، ډېره لوستې او پوهه ښځه ده او پر ما ډېره ګرانه ده. كور يې ښه لوى دى او غوښتل يې چي په كور كي يوازي هغه مېلمانه، چي د دې په شان د تصوف او له موسيقۍ سره شوق لري. هغه وخت ما يوازي د تصوف څو كتابونه لوستي وو او يوازي په الف با خبره ومه. موسيقۍ خو هسي هم د هر چا ډېره خوښېږي، نو ځان مي د رامبيل په نژدې دوستانو كي وګاڼه، خو هغې ته زما خدمت يوازي د دې لپاره په كار و، چي زه د هر شي انتظام  ېر ښه كولاى شمه (د هغې په خيال).

د مېلمنو لپاره له دوه رنګه چايو سره سموسې او نور واړه شيان مي ورته چمتو كړل. له ما سره د بنګله دېش د سفير مېرمنه هم وه، ځيني كارونه هغې پر غاړه اخيستي وو، نور هر څه سم وو. له محفل څخه يوه ورځ وړاندي، موږ دوه درې ډوله چايګاني لږ وايشولې، چي معلومه كړو، ګلابي چايي له كومه پاڼو څخه ښه جوړېدل. زه او بنګالۍ مېرمنه تقريباً ټوله ورځ په پخلنځي كي داسي

ولاړ وو، ته به وايې، كومه ډېره مهمه ساينسي تجربه كوو. په وړو، وړو ګيلاسونو كي هر رنګه چاى پخې وې او موږ به په كي لږي شيدې ګډي كړې، چي وګورو رنګ يې ګلابي كېږي كه نه؟ زموږ موخه هغه چاى جوړول وو، چي په پېښور او كابل كي ورته شيرچاى، په پنجاب كي ورته كشميري چاى او په لندن كي ورته ګلابي چاى ويل كېږي. زما مشكل دا و، چي موږ دا چاى په لندن كي جوړولې او هلته زموږ د محلت شېرګل كاكا نه و، چي له كيسه خوانۍ څخه يې راته خاص چاى راوړلې او په ژمي كي به مو كله كله يوه پتيله ډكه پخوله. ورسره به مو نان خطايۍ يا باقرخاني خوړله، يا زموږ ګاونډۍ به كله نه كله، دوه غټي ژيړي چينكي په يوه پتنوس كي راواستولې، چي يوه به خوږه او بله به ترسكونه وه. د خوږو چايو چينك خو به په يوه شېبه كي خلاصه شوه، خو مالګين چاى كه چا په غلطۍ وڅښلې، نو كشمير پاڼو ته به يې ډېر بد ويل.

خير اوس خو له پېښې تېښته نه وه. رامبيل څو واري پخلنځي ته راغله، خو له موږ سره ګلابي چاى نه وې، هغې څو ځايونو ته ټليفون وكړ، چي نوري د چايو پاڼي راوغواړي. تر ماښامه درې نور د چايو ډولونه راته راورسېدل. يو ډول چاى داسي وې، چي دوكاندار ورسره د پخولو چل هم رالېږلى و او چل دا و، چي دا چاى به ټوله شپه په اوبو كي خيشتوئ او سهار به يې وايشوئ.

موږ دا چاى په اوبو كي خيشتې كړې، چي كه هر څه ترې راووت، چاى خو به وي. رامبيل زه خپل كور ته نه پرېښودلم او هم هلته مي ورسره شپه وكړه. د قوالۍ لپاره مي ورته لويه كوټه هم سمه كړه. پر درواز او كړكيو مي ورته داسي پردې ولګولې، چي غږ بېرته نه پرېږدي او د پلاسټيكو په ښيښو مي ورته، د كړكيو چودونه ښه بند كړل. كه دواړو خواوو ګاونډيانو ته مو خبر وركړ، چي د شپې كه موسيقي پروګرام دى، چي باخبره واوسئ. په لندن كي كه خلك د خپلو ګاونډيانو خيال ونه ساتي، نو په روان محفل كي درباندي پوليس خبرولاى شي. په بله ورځ هم د چايو څو تجرې وايشوئ، د شپې مو چي كومي چاى خيشتې كړي وي، له هغې مي يو څو دانې راواخيستې او يو څو څاڅكي پى (شيدې) مي ورګډي كړې. خو چاى ګلابي نه شوې، بس پيكه نسواري نرګ ترې جوړ شو.

رامبيل ډېره سخته خفه وه، ما ورته ډاډګيرنه وركوله، چي بنګالۍ ترور راشي، كېداى شي، نو كېداى شي، چي څه نوې طريقه كشف كړي.

مازيګر د رامبېل يوې ډېري نژدې ملګري، د نان خطايي ډك پتنوس هم راواستاوه، چي له ګلابي چايو سره به خوړل كېده. رامبېل نوره هم پرېشانه شوه، چي كه چاى سمي نه وي، نو بيا به څه كېږي.

مازيګر پنځه بجې قوالدن راغلل او يوه په كي راته وويل، چي دوى هم د ګلابي چايو ډېر شوقيان دي. شپږ بجې قوالي پيل شوه، مېلمانه ډېر وو او كوټه ډكه وه، كوم چي ناوخته راغلى و، دوى ته به مو يوې او بلي خوا د كښېناستو ځاى چمتو كاوه. خو د بنګالۍ ترور درك نه و.

زه هم يو څو شېبې د قوالۍ د اورېدو لپاره كښېناستمه، خو ټول پام مي پخلنځي ته و. يوې ښځي راته په غوږ كي وويل، چي په پخلنځي كي دي څوك غواړي.

اووه بجې وې او په څو شېبو كي به يوه وقفه كېده او موږ به ټولو ته چاى وركولې. پر ما سخته وارخطايي راغله. په كوټه كي نژدې شپېته كسان ناست وو، يو واري مي په زړه كي راوګرځېدل، چي له دې ځايه پښې وباسه، خو بيا مي وويل، چي كه رامبېل د قوالۍ په اورېدو كي داسي ډوبه وه، چي سترګي يې پټي او سر يې خوځاوه.

پخلنځي ته ولاړو، نو بنګالۍ ترور ولاړه وه، مخ يې داسي ځلېده، چي ته به وايې، په ټول بنګله دېش كي يې سړكونه جوړ كړي وو.

زما سترګو د هغې له مخ څخه د چايو دېګچې ته كډه وكړه. ښايسته ګلابي چاى په كي ايشېدې. ما له ډېري خوښۍ څخه د بنګالۍ ترور مخ ښكل كړ. بله پوښتنه مي ترې ونه كړه او د چايو پيالې مي په پتنوس كي كېښودلې. چينكونه ډك شول، په وقفه كي دوو دريو نورو كسانو له ما سره مرسته وكړه. مېلمانه د چايو په صفت نه مړېدل، ځينو په كي دوه، دوه پيالې وڅښلې.

د رامبېل پر مخ اطمينان څرګندېده. د شپې نهه بجې قوالي ختمه شوه. يو چا د قوالانو لپاره ډوډۍ رالېږلې وه. دوى ډوډۍ وخوړه او ولاړل.

زه، رامبېل او بنګالۍ ترور د شپې پر يوولس بجې يو ځاى كښېناستو، چي لږه دمه وكړو، رامبېل زموږ د دواړو په پرتله خوښه وه، خو زما يوه پوښتنه پاتي وه، بنګالۍ ترور ته مي وويل: "په دې ټولو چاپونو كي اخر كومي پاڼي ښې وې، چي دومره ښه ګلابي رنګ يې راوتلو". هغې يوه شېبه رامبېل ته وكتل او بيا يې وويل: "كه تاسي دواړه ما له كوره نه باسئ، نو زه به درته ووايمه". موږ ورسره ژمنه وكړه.

"نن مازيګر چي زه دلته راتلمه، نو فكر مي وكړ، چي رنګ خو رنګ وي، خو چاى به چېري ګلابي پيدا نه شي، كه دوكاندار په كي رنګ ګډولاى شي،  نو موږ يې ولي نه شو كولاى. بس لږ رنګ مي راواخيست، زه خبره ومه، چي تاسي به يې مخالفت كوئ، نو ځكه مي درته غږ ونه كړ. په دا دېګچې كي مي نيمه كاچوغه رنګ ورګډ كړل.

تاسي هم چاى څښلي دي، څه فرق په كي و، رامبېل او ما يو بل ته وكتل، سرونه مو وخوځول او د الفاظو په لټه د خپلو خپلو دماغونو په ګوټونو كي ورك شولو.

خپله مي لاس پر تېر كړ او ومي ويل:

"اوهو"

وروسته مي ښځې لاس پر تېر كړ، بيا مې خواښي، بيا مي خور، بيا مي خوښيني، بيا مي اولادونو او بيا اشپز په خپل وار لاسونه پر تېر كړل او ويې ويل:

"اوهو"

بيا مي د خواښي په غوښتنه كشيش راوغوښت، چي تر حلالېدو وړاندي دعا ولولي او د دغو ټولو كارونو تر پاى ته رسېدو وروسته مو بېرته په ډاډه زړه خپل ورځني كارونه پيل كړل.

ښځې مې ماشومان ولمبول او بدرنګه لنګوټې يې پر سر ور وتړلې. خواښې مي په داسي حال كي، چي د عصابو د ارامتيا لپاره يې د خردل ملهم پر غاړه ايښي وو، ځان په كوسي كي وپېچه او د بخارۍ تر څنګه كښېناستله، خوښيني مي د كريسميس لپاره خپلې جامې غيچي كولې او ګنډلې، شځې مي هم د تل په څېر (د سر د درد) لپاره د پټاټو نازك پوستكي پر سر كښېښوول، هغوى يې په يوه ټوكر باندي وتړل او بيا يې په پټرولو د ټپلو د پاكولو په خاطر خپلي سپينې دستكلې په لاس كړې، مزدوري مو هم زما زړې موزې په پښو كړې او لاړه چي فرشونه ټك وهي او ما هم ږيره خريله. په دغو شېبو كي څومره شاعرانه چاپېريال و، هر يو په خپل كار بوخت و، ناڅاپه مو مزدوره د كوټې منځته په تېزۍ او تلوار راغله او په داسي حال كي چي جارو يې په لاس كي خوځاوه ويې وې (ويې) ويل:

"د خرس چيچى تښتېدلى دى!"

البته تاسي اټكل كولاى شئ، چي زموږ په كوچني محفل كي د دغه خبر انعكاس د بم له چاودنې څخه كم نه و.

موږ ټولو په يوه وار چيغه كړه او د خرس په موندلو پسې ووتلو.

د كتار په سر كي ما په لوڅ سر، پېش بند په غاړه او مخ په كريمو لړلى حركت كاوه، تر ما وروسته مي ښځه وه، چي د پټاټو پوستكي يې پر سر پراته او دستكلې يې په لاس راروانه وه، په هغې پسې مي خواښې وه، چي ځان يې په كوسي كي پېچلى او منډې يې وهلې، تر هغې وروسته مي بيا خوښيني وه، چي د مېلمستيا د جامو لمن يې اغوستې او ځغستل يې، په هغې پسې مو بيا په جارو مسحله مزدوره، چي زما زړې موزې يې په پښو وې راخطا شوې وه او بالاخره د كتاب په اخره كي زما دوه زامن راپسې وو، چي لنګوټې يې تړلې او خېزونه يې وهل.

ما په خپله د دغه لښكر مشري پر غاړه واخيستله، دښمن بې له توقفه پر شا تګ او موږ هم بې له تلفاتو په خورا برياليتوب پرمختګ كاوه. د پرمختګ پر مهال مې مازې خواښې خپل ملهم او ښځې مې خپل د سر د پټاټو پوستكي له لاسه وركړل. خو له دې سره سره مو هم د لښكرو روحيه زوروره وه او په خورا زړورتوب يې د برياليتوب پر لور الوت (پرواز) كاوه. په همدغه ډول مو د بلګراد څو واټونه ووهل، تر څو چي خرس مې يوې چاردېوالۍ ته ننوت. د وخت له ضايع كولو پرته مې ډېر ژر وروستى امر صادر كړ او لښكر مي په جنګي بڼه سينګار كړ.

درنه توپخانه، يانې خواښې مې د دروازې تر څنګ او غرنيزه توپخانه، يانې ښځه او خوښينه مې په چاردېوالۍ كي په داسي ډول ځاى پر ځاى كړې، چي ټوله چاردېوالي يې تر سترګو لاندې فاصله وي، مزدوره مي د انبارو تر څنګه ودروله او ټوپكوال نښه ويشتونكي، يانې لنګوټې پر سر تړلي اولادونه مې د يوې كرښې په څېر كتار ودرول او خپله د سيمي د كشف په نيت وړاندې لاړم.

موږ پر خپل برياليتوب ايمان درلود، خو په جګړه ييزو عملياتو كي ښايي چي ده كوچنۍ او ناكي پېښې هم ډېرې مهمې پايلې وزېږوي. موږ هم په همدې بلا اخته شوو، يانې خرس مو د بوټو او خسو په دېوال كي د يوه سوري له لارې تښتېدلى او ځان يې يوې بلې سيمې ته ايستلى و. د دغې پېښې منځ ته راتګ د جګړې د عملياتو اوږدېدل بې مانا او غير عاقلانه وګرځول.

موږ بالكل لكه له مسكو څخه د ناپيليون لښكر بېرته راتګ، د جګړې او پيكار ډګر مو پرېښود او راروان شوو. واوره اورېدله او ځمكه يې پوښلې وه. زه په داسي حال كي چي سر مي ښكته ځړولى و، وړاندې روان وم او تر شا مي ماتې خوړلي لښكر په بايللې روحيه لاره وهله.

 واوره اوريدگله او لا هم اورېدله... او ما باور درلود، چي په هماغه شېبو كي يو بل چا په يوه بله سيمه كي زما د خرس پر سر لاس تېراوه او ويل يې:

"اوهو"

كله چي په خورا نهيلۍ او نااميدۍ د كريسميس د شپې راتلو ته په تمه وم؛ اوازه شوه چي د كورنيو چارو د ښاغلي وزير خرس هم ورك شوى دى. د ښاغلي وزير بدمرغي كولاى شئ، چي په نظر كي يې مجسمه كړئ، ځكه هغه به هم زما په څېر د دغې پېښگې په منځته راتلو د كريسميس په شپه پر ستر خوان د سور كړي خرس له نندارې څخه بې برخې شي.

زما او د كورنيو چارو د ښاغلي وزير په برخليك كي يو ګډ لامل راغلى و او دې موضوع ما ته خورا ډاډ راكاوه. همدا رنګه چا ته معلومه وه، چي زما او د ښاغلي وزير خرسونو دې يو له بله لار نه وي جوړه كړې، چي زما او د ده د كورونو تر منځ يو ځانګړى تړاو رامنځته كړي؟

ښكاره ده چي ښاغلي وزير د خرس د پيدا كولو لپاره زما په څېر لښكر تيار نه كړ، بلكې په ډېرې سادګۍ يې د بلګراد پوليسيو ته ټيليفون وكړ:

_ الو

_الو

زما د خرس چيچى تښتېدلى دى.

خو اوس ستاسې وار دى، د ماموريتونو كاركوونكي او پوليس په نظر كي راوګرځوئ او پام مو وي، چي دغه پېښه له كريسميس سره جوخته منځته راغلې ده او په داسي حال كي چي ټاكل شوې ده، د دولت كاركوونكي د نورو كلونو په څېر، د نوي كال د راتلو په مناسبت ترفېع هم واخلي. د دغې مسئلې په نظر كي نيولو سره د هر دولتي مامور فكر په اسانۍ او سادګۍ لوستلاى شئ:

"ښايي د خرس د دغه چيچي د موندلو له امله ترفېع هم واخلم".
ټولو مټې راونغاړلې او په كار بوخت شول. د ماموريت يو افسر او په هغه پسې يو سرتېرى، چي د خرس چيچى يې په څنګ كي دى، برابر د ښاغلي وزير د كور پر لور رهي شول.

ښاغلى وزير صيب! وياړم چي اوروم، چي خپله مي شخصاً ستاسي د خرس په ژر موندلو كي ټول زور په كار واچاوه.

يوه شېبه وروسته د ورد اچارد د سيمې د ماموريت يو افسر له يوه سرتېري او خرس سره د وزير د كور پر لور روانېږي.

ښاغلى وزير صيب! وياړم چي...

شل دقيقې هم نه تېرېږي، چي د ساوامال د سيمې د ماموريت يو كاركوونكى د ښاغلي وزير د كور لار نيسي او چي يوه سرتېري د خرس درېيم چيچى پسې اخيستى دى.

ښاغلى وزير صيب! وياړم چي...

اوس نو د ښاغلي وزير د كور په انګړ كي د خرس درې چيچان خرهارى كوي او په هماغه مهال كي هم درې كاركوونكي د وزير له لوري د ترفېع اخيستلو لپاره شېبې شماري. په همدغه وخت كي دورچول د سيمې د ماموريت يو كاركوونكى راپيدا كېږي، چي يوه سرتېري خرس پسې راروان كړى دى.

ښاغلى وزير صيب! وياړم چي اوروم، چي ستاسې د خرس په موندلو كي شخصاً بريالى شوم.

يوه شېبه وروسته د وزير د كور وړاندې يو موټر ودرېږي او د تويچيدر د سيمې د ماموريت رئيس او يو سرتېرى له يوه خرس سره ځني راښكته كېږي.

ښاغلى وزير! ... ستاسې د خرس چيچى د تويچيدر سيمې ته تښتېدلى و، خو ډېر ژر مي وپېژانده او راګير مي كړ! هېڅوك زما څخه نه شي تښتېدلاى.

او په همدغه وخت كي ياليلوي د سيمې د ماموريت يو كار كوونكى راښكاره كېږي او په هغه پسې سرتېرى يو فيل مرغ رااخيستى دى. ظاهراً خو د خرس په ټينګولو نه دى بريالى شوى، مګر څه پروا لري، فيلمرغ يې موندلى دى. په هر حال هغه نه غواړي، چي د دغو جزوي او ناكي مسئلو په خاطر له خپلو همكارانو څخه وروسته پاتې شي.  ښاغلي وزير د ده د ګزارش په اورېدو چيغه كړه:

_ خو فيلمرغ مي نه و تښتېدلى!

_ ښاغلى وزير! ايا باوري ياست، چي تښتېدلى حيوان فيلمرغ و؟

په دې دول، په داسي حال كي چي زه په هماغه شېبه كي بې خرسه پاتې يم، د ښاغلي وزير په كور كي د ماموريتونو استازيو خر_ خر كوي او له هرې څانګې څخه يو ګارډ د نوي كال د ترقيعاتو په انتظار كي دى. كه چېرې يوه ورځ د  كورنيو چارو وزير شوم او د خرس چيچى مي وتښتي، ټولو ماموريتونو ته به خبر وركړم.

اختره

ته راته وخانده په سترګوكي زيبااختره

مونږ غم زده يوچل موهير دى دخندااختره

اختره مينه دي دلته لږڅه نمونه پاته ده

زړونه مونسته تش كوګل تشه سينه پاته ده

رڼامونورو په ځان كړيده تياره پاته ده

پردي وطن خوشالي نسته دپخوااختره

ته راته وخانده په سترګوكي زيبااختره

مونږ غم زده يوچل موهير دى دخندااختره

اختره تاچي بويول راسره تل ګلونه

اوس رژيدلي دي پرمځكه داوربل ګلونه

دخزان زهرومونيولى ده فضادختره

ته راته وخانده په سترګوكي زيبااختره

مونږ غم زده يوچل موهير دى دخندااختره

زمونږ پرخولوباندي مهرونه دسكوت وهلي

پرخوږو زړوموتصويرونه دتابوت كنډلي

ټوله نيمګړي اوميدونه موباروت سوځلي

څه به درواچوولمني لره ستااختره

ته راته وخانده په سترګوكي زيبااختره

مونږ غم زده يوچل موهير دى دخندااختره

اختره ړنګه كړه دكركي اوكيني ځالګۍ

زمونږ دښآخه څه شوه كړه داپردي ځالګۍ

بياكه ودانې دبلبلوداسپري ځالګۍ

داحمدجان لخواتبريك سه پرهرچا اختره

ته راته وخانده په سترګوكي زيبااختره

مونږ غم زده يوچل موهير دى دخندااختره

احمدجان (خادم)

لښكرګاه